Bazen hissediyorum bu ihtiyacı. Artık birşey düşünemeyinceye kadar, gerçek dünya ile bağlantımı koparıncaya kadar birşeyler okumak veya izlemek. Başka hayatlara girip, kendi hayatıma uzaklaşmak istiyorum. Bu aralar yine var bu his. Bugün beyin temizliğinin kabasını aldım galiba. İki kitap okudum. Saat mefhumuna uzağım artık. Sadece tatlı bir sersemlik var, daha da devam edebilirim temizliğe.

Ne zamandır yazmak isterim. Sürekli ertelediğim, hayatımın bir döneminde mutlaka yapacağımı bildiğim ama neresinden başlayacağımı bulamadığım birşey yazmak. Sanırım modern zamanların karalama defterinde yazmaya başlamak, öncelikle ne olursa olsun başlamak olacak. Güzel olacak…

Arturo Bandini’yim… Bir şehirler arası otobüs yolculuğunda, yolculuğun bitmesine pek az kala biten bir kitabı kapatıp söylemiştim ilk kez, yıllar geçti üzerinden.  Bu yazıları da, gelgitlerinde kendime baktığım sevgili dostumun adı ile yazayım istedim. Ben Arturo Bandini’yim…

Elimden geldiğince gerçek yazılar olacak yazdıklarım. Bunun için uğraşacağım. Maskelerden, korkulardan, beğenilmek arzusundan, kibirden ve gururdan soyunup yazacağım. Bunları yapacağıma değilse bile yapmaya uğraşacağıma inanabilirsin her kimsen sevgili okur…